Spelen met de verschillende zwarttonen en grijstinten om de verschillende structuren weer te geven was de uitdaging. Daarnaast vond ik het belangrijk om de overgangen tussen bos, water en lucht te tekenen door het níet weergeven van deze overgangen.
Houtskool op zwaar papier
Wat zich onder de oppervlakte afspeelt is vaak onzichtbaar. Is het diep of ondiep? Is dat belangrijk of juist niet? Gaat het om het onzichtbare of juist het zichtbare wat het ‘plaatje’ maakt?
Houtskool op zwaar papier
Tijdens een lange wandeling in de omgeving van Ribes in de Ardèche kwamen we op een hoogvlakte en keken we over de omgeving met op de voorgrond een enorme stapel brandhout.
De wat sombere sfeer van de natuur die voor een deel gebruikt wordt en de komst van de winter aankondigt, wanneer dit hout het huis zal verwarmen sprak me aan.
Houtskool op zwaar papier
Hoe ga je de sfeer, het gevoel en de kleuren weergeven en omzetten in zwart-grijs-wit? Door vooral te kijken naar donker en licht en in mijn geval, vooral snel te werken.
De reflectie in het water en het mistige van de achtergrond versterkt het gevoel van koude van de eerste tekening.
In de tweede tekening is het niet duidelijk of de vorst aan de overhand is of dat de lente het ook dit jaar weer van de winter wint.
Juist dat soort bespiegelingen maken dat ik het werken met houtskool zo bijzonder vind. Juist het ontbreken van kleur laat dit toe.
Houtskool of zwaar papier
In het kader van het samenwerkingsproject tussen de kunstenaars van de KEK en de fotograven van Fotogroep Studio24, heb ik samen met Jan Hagen Deventer als uitgangspunt genomen.Tijdens de Klick expositie van 26 maart t/m 16 april 2016 zijn de gezamenlijke werken van alle deelnemers aan het publiek getoond.
Bij ons project is de volgende tekst gebruikt:
Twee mensen samen op stap, op het zelfde tijdstip op dezelfde plek kijkend, zoekend naar beelden om deze vast te leggen.
De een is fotograaf en de ander is schilder, de eerste legt het beeld vast en de tweede probeert de sfeer te pakken. Jan, de fotograaf concentreert zich op het door hem perfect geachte beeld en de daarbij horende instellingen en positie van de camera ten opzichte van de wereld waarin hij zich bevindt. Gert, de schilder fotografeert op het zelfde tijdstip, op dezelfde plek en probeert zoveel mogelijk beelden te ‘verzamelen’ die hij later zal gebruiken om iets vast te leggen wat een relatie heeft met de plek waar ze samen waren. De foto’s zijn dan slechts een hulpmiddel waarmee zeer beperkt de beleving wordt gevangen en zijn geheel ondergeschikt aan het eindproduct.
Omdat ik als schilder beelden die ik heb vastgelegd en die ik in mijn hoofd heb combineer tot een uiteindelijk eindbeeld, zal de toeschouwer zich soms afvragen of we beiden wel hetzelfde kijken, of in ieder geval wel hetzelfde zien als we naar iets kijken.
Ook wij merkten dat er tussen ons als persoon en als kunstenaar grote verschillen zitten in het zien van de ‘werkelijkheid’. Wat is het verschil tussen de exacte weergave van de wereld om ons heen en de geconstrueerde wereld. Deze laatste is minstens zo echt als de eerste in ieder geval is het schilderij net zo werkelijk als de foto.
Ook is er een verschil in kleurbeleving tussen ons, wat op zich een heel interessante ontdekking was. Waarom ziet Jan minder kleuren of andere kleuren dan Gert? Wordt kleur wel of niet gekoppeld aan sfeer?
Als uitgangspunt voor het project is er voor gekozen om de ‘werkelijkheid’ van de fotograaf te transponeren naar de ‘werkelijkheid’ van de schilder. Het resultaat is een drieluik van vastlegging, transponantie en impressie van de stad Deventer.
De doeken zullen, naar wij hopen, u een Deventer weergeven zoals u die voor u ziet en voor u voelt. Wellicht een hele nieuwe ervaring om naar de ‘werkelijkheid’ te kijken.
Jan & Gert
Copyright Jan Hagen
Langs de IJssel tref je meest schitterende uiterwaarden aan. Deze zijn onnoemelijk vaak gefotografeerd en geschilderd. In dit schilderij wilde ik weg van de gebruikelijke weergave en heb ik de sfeer en de kleuren gebruikt als uitgangspunt en daar is dit schilderij uit ontstaan.
Olieverf op doek.
In de Ardeche tref je, vooral na een regenbui, regelmatig mistige gebieden aan. Deze waterdamp zorgt voor een speciale sfeer en creëert bijzonder kleurschakeringen.
Olieverf op doek
Gedreven koperen schaal 33 x 33 cm
Wat is de werkelijkheid?
Wat zijn deze mensen aan het doen? In het beeld zijn ze in rust, en dat voor altijd.
In de andere werkelijkheid zullen ze alweer weg zijn. In de werkelijkheid van het werk weten we dat echter niet.
Linosnede, olieverf op zwaar papier.
Serie van 5.
Een station 
ergens in China met grote dromen voor de toekomst maar ingehaald door de werkelijkheid.
Er zullen geen treinen meer komen; de toekomst is onderbroken.
Werk maakt deel uit van de serie Abandoned (verlaten).
Drukwerk gemaakt in linosnede en gedrukt in een oplage van 10.
De prints zijn vervaardigt op hoogwaardig papier en blockprint verf voor een langdurige kwaliteit in kleurechtheid en heeft een matte glans.
